Vilov romantičarski defetizam i Stelina opsesivna potreba za kontrolom donekle su motivisani hroničnom i icrpljujućom bolešću, ali to, kao i u slučaju ’dosade’, ne menja činjenicu da su dati u izlizanim i u rodno klišeiziranim obrascima. Ono što, međutim, nije dovoljno motivisano, jeste sama ljubav između Stele i Vila – to je još jedna posledica sentimentalne (’holivudske’) matrice u kojoj se ljubav likova manje ili više podrazumeva, navodno motivisana prikazom njihovog prvog susreta.

Autorkini stavovi po ovim pitanjima dolaze do izražaja obratimo li pažnju na zastupljenost muških i ženskih, negativnih i pozitivnih likova, koji jednako učestvuju u različitim formama nikadištanskog društvenog života, ili na suptilne komentare koji se odnose na rodne stereotipe – primer za to je scena u kojoj Morigan i njen drug odmah odustaju od igre u kojoj se žene svode na ulogu domaćice, opisujući je kao zastarelu.